จะเต้นระบำไปกับคำโกหก

posted on 23 Jul 2011 00:47 by nothingetal in High

เธอเห็นฉันบ้างหรือเปล่าในวันที่ฝนตก
ในวันที่คำโกหกเคลื่อนไหว
ในวันที่แสงยามเย็นไม่ละมุนละไม
ในวันที่ดวงดาวเลี่ยงไปไม่ยอมสบตา

เธอจะหาอะไรมาให้ฉัน
ฉันไม่อยากได้อะไรหรอก ไม่ทั้งนั้น
ฉันไม่อยากได้หรอก รางวัล
ฉันอยากได้แค่ฝัน ที่มีแต่เธอ

แต่ฉันฝันไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด
เพราะถ้าฝันหมายถึงฉันต้องหลับ
แต่เธอก็รู้ ฉันไม่อยากหลับ
เพราะฉันฝันอยากเห็นแสงแรกของตะวัน

แต่เธอก็รู้ ฉันไม่เคยได้เห็น
เพราะฉันเผลอหลับไปอยู่เสมอเสมอ
ไม่ใช่เพราะฉันเผลอเรอ
แต่แค่เพราะฉันง่วงจับใจ

แต่บางคืนที่ฝนตกหนัก
เธอก็โกหกฉันอยู่ได้
บอกว่า เช้านี้ตะวันจะเฉิดฉาย
ฉันรู้หรอกน่า ว่าเธอน่ะโกหก

โกหกทั้งนั้น โกหก โกหก
เธอสนุกกับมันมากไหม
คงจะแสนสนุกสุดสุขใจ
ไปกับการเริงระบำในฝันฉัน

ตกลง ฉันจะเชื่อเธอสักครั้ง
แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้นนะ
ถ้าไม่เห็นแสงตะวันอย่างที่ว่าฉันจะ
ฉันจะ ฉันจะ... ฉันจะร้องไห้


คงจะเดาได้ ว่าฉันก็แค่หลับไปอีกคืน
ได้แค่ด่ำดื่มกับรสชาติของฝันแสนหวาน
ที่มีเธอ มีแต่เธอ เธอ และเธอ กับดอกไม้ผลิบาน
มีแต่เธอที่หัวเราะร่า พร้อมกับแสงแรกของตะวันที่ฉันเฝ้ารอมานานเหลือเกิน

ถ้าเธอเห็นฉันบ้างในวันที่ฝนตก
ในวันที่คำโกหกของเธอเคลื่อนไหว
ในวันที่แสงยามเย็นไม่ละมุนละไม
ช่วยบอกดวงดาวที่คอยหลบตาให้ทีว่า ฉันขอตัว

สิ่งที่อยู่ตรงนี้

posted on 12 Oct 2010 07:02 by nothingetal in Boring
การมีอยู่ของทุกสรรพสิ่งเป็นไปเพราะอะไร
หรือทุกสรรพสิ่งเป็นภาพลวงตาที่ข้าพเจ้าสร้างขึ้นมาเองทั้งสิ้น

หรือผู้คนที่พูดคุยกับข้าพเจ้าเป็นสิ่งปลอม
เป็นผู้คนที่ถักทอมาจากโรคจิตประสาทของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าคนเหล่านั้นมีตัวตนจริง

ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าทุกสิ่งนี้ไม่ได้เป็นแค่ความฝัน
ในเมื่อความฝันนั้นอาจจะเป็นความจริงที่ข้าพเจ้าประสบอยู่ทุกวัน

สรรพศาสตร์ทั้งหลายเป็นเรื่องที่ข้าพเจ้ากุขึ้นมาจากอาการของข้าพเจ้า ?
ภาษาที่ข้าพเจ้าใช้ หรือหัดใช้ ข้าพเจ้าก็โมเมไปเองว่าคนอื่นเข้าใจ ?
ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วอาจจะไม่ต่างอะไรกับภาษาช้างเลยด้วยซ้ำ

ข้าพเจ้าคุ้นเคยอยู่แต่กับเอกภพของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าหาได้รู้ไม่ว่ามีเอกภพอื่นอีก
อาการโรคประสาทของข้าพเจ้าจึงถักทอพวกนักวิทยาศาสตร์ที่ดูฉลาดเกินไปมาไขปัญหา

ข้าพเจ้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าบุคคลที่ข้าพเจ้าคุยอยู่ด้วยเป็นสิ่งจริง
คนที่ข้าพเจ้าแอบชอบจะเป็นอะไรที่ไม่ใช่สิ่งที่ข้าพเจ้าถักทอขึ้นเอง
หรือโลกอินเทอร์เน็ตนี้เป็นของจริงหรือ หรือโมเด็มของข้าพเจ้าบีบบังคับให้เป็นเช่นนั้น

หากโมเด็มมีอำนาจดังว่าจริง โมเด็มก็ไม่ได้ต่างอะไรจากประสาทรับรู้เราเท่าไหร่
เพราะเครื่องมือรับสาส์นของเราก็ทำหน้าที่เหมือนโมเด็มที่แปลงสิ่งทั่วไป ให้เข้าไปในระบบสมอง ระบบความเข้าใจของเราเอง

หรือข้าพเจ้าอาจคิดมากไป
คิดไปแล้วได้อะไร
ข้าพเจ้าอาจจะสับสนเกินไปหรือเปล่า

หรือความสับสนนี้ก็เป็นหนึ่งในสิ่งโกหกที่ข้าพเจ้าถักทอขึ้นมา
ดวงดาวบนฟากฟ้าอาจจะเป็นหนึ่งในสิ่งจริงที่แฝงในสิ่งเทียมก็เป็นได้

ข้าพเจ้าสับสนว่าข้าพเจ้าจะสนใจไปทำไม
ข้าพเจ้าจำเป็นต้องรู้ด้วยหรือว่าสิ่งนี้จริงหรือไม่
ข้าพเจ้าอยากรู้จริงๆ หรือไม่ว่าโลกนี้เป็นไปเพราะเหตุใด
ข้าพเจ้ามีความจำเป็นหรือไม่ ในเมื่อมันไม่ได้ส่งผลอะไรต่อชีวิตของข้าพเจ้า

เหตุใดคนจึงคิดอะไรที่ไม่จำเป็นมากนัก
ในเมื่อรู้ทุกอย่างแล้วก็ไม่ได้ต่างอะไรกับไม่รู้อะไรเลย
ในเมื่อสิ่งที่เราต้องการจริงๆ
สิ่งที่ชีวิตต้องการจริงๆ

คือความสุขและความอบอุ่นใจ

(มีนาคม, 2550)

ได้ยิน

posted on 27 Sep 2010 00:15 by nothingetal in High
ฉันได้ยินความเงียบพูด
ดังบ้าง เบาบ้าง
มันพูดเมื่อไม่มีคนพูด
เหมือนถูกสาปให้โดดเดี่ยว
...มันจะเหงาไหมนะ

ฉันได้ยินดวงดาวพูด
มันกระซิบกระซาบถึงกันด้วยเสียงแผ่วเบา
คำพูดของดวงดาวเป็นสีดำ
...ดำดั่งเช่นความลับ
นั่นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนถึงได้มืดนัก

ฉันได้ยินความมืดพูด
เสียงก้องบอกถึงปีศาจร้ายที่ซ่อนอยู่
ระวัง ระวัง ระวัง ระวัง
มันแค่นหัวเราะ เบาเบา
...มันจะกลัวบ้างไหมนะ

ฉันได้ยินความกลัวพูด
เสียงมันสั่นด้วยความสิ้นหวัง
มันกลัว...
กลัวเงาของตัวเองในกระจก

ฉันได้ยินความฝันพูด
มันเรียกร้อง -- เสียงดัง
แต่ฉันว่ามันคงแค่กำลังละเมอ
เพราะฉันไม่เคยเห็นมันตื่นเลย

ฉันได้ยินเสียงอากาศพูด
เบาเสียจนฉันไม่ได้ยิน
แต่ฉันได้ยินอากาศพูด
มันคอยปลอบประโลมยามเศร้าหมอง
...แต่เปล่าประโยชน์ ไม่มีใครได้ยิน

ฉันได้ยินลมหายใจพูด
มันเศร้าหมอง มันอิ่มเอิบ
ฉันได้ยินมันร้องไห้
...มันสับสน

ฉันได้ยินเวลาพูด
เร็ว กระชับ
บางคราวกลับช้าเนิบนาบ
แต่มันเดินไปข้างหน้าเสมอ
...ไปแต่ข้างหน้า
ฉันว่ามันคงจะเป็นขโมยที่ไม่รู้จักพอ
เพราะมันมักรีบร้อนเอาสิ่งต่างๆ ไป แต่ไม่เคยหันหลังกลับ

ฉันได้ยินความตายพูด
มันสงบ เงียบ ร่มเย็น
ทว่ามันคร่ำครวญ
...เพราะชีวิตช่างยากลำบากเหลือเกิน

ฉันได้ยินก้อนหินพูด
...ขอโทษจริงๆ ฉันฟังมันไม่ออก

ฉันได้ยินเสียงพระจันทร์พูด
มันโดดเดี่ยว ขี้อาย
เหมือนฉัน
มันรวบรวมความกล้า เพื่อที่จะเปิดเผยตัวตน
แต่อีกสักพักมันก็ซ่อนตัวอีกหน
มันคิด กังวล
กังวลว่าจะมีคนฟังมันไหมนะ
แต่มันจะพูด
และมันพูด ...ฉันได้ยิน

ฉันได้ยินต้นไม้พูด
ฉันโกหก ...ฉันไม่ได้ยินต้นไม้พูดหรอก

ฉันได้ยินพระอาทิตย์พูด
มันเหนื่อยล้าเหลือเกิน
ฉันได้ยินมันหอบหายใจ
...ฉันได้ยินมันถอนหายใจ 

ฉันได้ยินฉันพูด
ได้ยินฉันพูดไหม?
ไม่?
ไม่เป็นไร ฉันเองก็ไม่ได้ยิน...

edit @ 13 Oct 2010 02:33:12 by Nothingness